***
© Alvise Predieri
Essen, 22 mei 2026

‘La Fanciulla Del West’ Essen: een meisje van plezier

Het liefdespaar Minnie en Johnson dat in de finale van de opera al rijdend op bioscoopstoelen het podium verlaat terwijl zij naar een film kijken… De nieuwe productie van ‘La Fanciulla Del West’ in het Aalto-Theater van de Duitse stad Essen is onsamenhangend, onduidelijk, ondoorzichtig, en laat onbewogen.

Na de enorme hit van ‘Madama Butterfly’ zocht Giacomo Puccini (1858-1924) naar een heel nieuw decor en vond dat in het Wilde Westen. De wereldpremière van ‘La Fanciulla Del West’ in 1910 in New York was een gigantisch succes met wel negentien open doekjes, maar het Europese publiek moest wennen aan zingende cowboys in het Italiaans en het feit dat de opera een happy end kent.

‘La Fanciulla Del West’ vertelt het verhaal van de ongebonden saloonhoudster Minnie die in het ruige Californië ten tijde van de goudkoorts rond 1850 valt voor de vreemdeling Dick Johnson. Wanneer hij de bandiet Ramerrez blijkt te zijn, zet zij haar eigen leven, geluk en reputatie op het spel om hem uit handen van de sheriff te houden.

In het Aalto-Theater van de Duitse stad Essen ging ‘La Fanciulla Del West’ voor het laatst in 2002 in première met Francesca Patané en Wolfgang Brendel onder leiding van Stefan Soltész. Regisseur Guy Joosten liet Minnie destijds te paard opkomen.

De opera wordt nu gepresenteerd in een nieuwe enscenering van Dirk Schmeding (1983). De Duitse regisseur kiest in ‘La Fanciulla Del West’ niet voor het romantische, melancholische of spannende aspect van het verhaal, maar wil geestig zijn en concentreert zich op de gewelddadige kant.

Minnie is hier een showgirl, die continu in korte rokjes rondloopt. In de eerste akte zijn er verwijzingen naar de zwijgende film en slapsticks. Hier wordt de enscenering van ‘La Fanciulla Del West’ (2013) van Christof Loy gekopieerd waar al citaten uit ‘Goldrush’ waren en het personage van Jack Wallace eveneens verkleed was als Charlie Chaplin. Als je als regisseur steelt, doe het dan onopvallend…

In de tweede akte is er een platform dat de hut van Minnie moet voorstellen. Wowkle en Billy zingen de opening in berenkostuum en het podium is te klein om Johnson voor de sheriff te verbergen (bijna komisch achter een opgeklapt bed). Als Johnson wordt neerschoten komt een achtdoek naar beneden met de tekst “Lucky Strike!”, waardoor de scène alle spanning verliest en het publiek lacht op dit aangrijpende moment.

De laatste akte speelt zich af in een detention-centre, waar Minnie in sexy guerilla-outfit Johnson tegen Amerikaanse ICE-agenten en rechtsradicalen beschermt. Het liefdespaar verlaat al rijdend op bioscoopstoelen het podium terwijl zij naar een film kijken.

Schmedings enscenering is één van “Destruktion und Abbau”. De onduidelijk personages, een ondoorzichtige personenregie en een onsamenhangend concept laten de toeschouwer onbewogen. De voorstelling roept heimwee op naar de legendarische producties van Piero Faggioni en Giancarlo Del Monaco.

Er zijn maar liefst 18 solopartijen in ‘La Fanciulla Del West’. De titelrol wordt vertolkt door de Armeense sopraan Astrik Khanamiryan, sinds 2023 vast in Essen. Zij is vocaal eenkleurig, zonder veel expressie en onverstaanbaar. De stem is in het midden enigszins geknepen, in het piano niet fysiek ondersteund en bloeit pas boven de notenbalk op. De hoge noten staan als een huis, maar de beste Minnies – Westbroek, Tebaldi, Cavazzi, Frazzoni, Caniglia – hadden geen sterke hoogte (zie Discografie).

De Venezuelaanse tenor Jorge Puerta was tussen 2022 en 2025 ensemblelid bij de Deutsche Oper Berlin en is sinds dit seizoen vast in Essen. Met een stem en postuur die doen denken aan Pavarotti is hij een talentvolle zanger, ook al zou hij vocaal nog wat guller mogen zijn. In zijn liefdesduet met Minnie in de tweede akte zijn de vijftien maten, die Puccini voor de herneming van de opera in 1922 in Rome componeerde, weggelaten.

De Italiaanse bariton Massimo Cavalletti vertolkte al in 2014 in Amsterdam Ford in ‘Falstaff’ en Marcello in ‘La Bohème’ en zong inmiddels in alle belangrijke operahuizen. Zijn mooie, open en kernachtige kavalierbariton is ideaal voor de rol van sheriff Rance, ook al lijdt zijn portret onder de zwakke personenregie. De overige 15 rollen zijn prima bezet. Overigens wordt Ashby gezongen door Almas Svilpa die in 2002 in Essen al Larkens zong.

De Napolitaanse dirigent Tommaso Turchetta – sinds 2023 1. Kapellmeister in Essen – stelde bij ‘Wiener Blut’ met trage tempi teleur, maar kiest hier een adequate vaart. Hij houdt het vooral strak en netjes en geeft de zangers keurig aan. Toch zweept hij de Essener Philharmoniker nergens op, waardoor deze ‘La Fanciulla Del West’ ook muzikaal geen groot theatraal drama krijgt. De zaal was bij de vier voorstelling slechts voor de helft gevuld. De productie wordt ook volgend seizoen nog in Essen gespeeld.